Późniejsze osadnictwo

Gród po zniszczeniu i opuszczeniu go przez ludność stał się ruiną, pokrytą z upływem czasu warstwą ziemi chroniącą pieczołowicie ślady życia po pierwotnych mieszkańcach. Wydawać by się mogło, że tak korzystne obronne walory tego miejsca powinny skusić w niedługim czasie inne grupy ludzkie do zamieszkania. Fakt ten jednak wówczas nie

ryc.57
Ryc. 57. Widok grodziska z okresu wczesnośredniowiecznego (stan. 1)

nastąpił i musiało minąć prawie 1500 lat aby na terenie byłego grodu prasłowiańskiego znów osiedliła się ludność. Ślady po pobycie tej ludności zachowane są przede wszystkim w postaci ułamków rozbitych naczyń pochodzących z X—XII wieku i umiejscowione głównie w nieckowatym wgłębieniu grodziska. Brak występowania warstwy osadniczej, a więc warstwy zawierającej głównie typowe zabytki pochodzące z okresu wczesnośredniowiecznego, każe przypuszczać, że osadnictwo ludności tego czasu nie miało charakteru stałego. Ewentualne, słabe zachowane pozostałości po budownictwie drewnianym lub też ziemnym mogły zostać zniszczone przez systematyczną uprawę rolną grodziska. Dalsze ślady pobytu ludności również z okresu wczesnośredniowiecznego występują tuż obok omawianego grodu a mianowicie po południowej stronie Jez. Czeszewskiego (stanowisko 1). Pozostałości po ludności z tego okresu zachowały się w formie bardziej trwałej, gdyż poza ceramiką pozostały konstrukcje obronne grodu w postaci wału (ryc. 57). O położeniu i badaniach tego grodziska wspomnieliśmy już we wstępie. Prace wykopaliskowe na tym obiekcie objęły tylko wycinek wału od strony wschodniej (ryc. 58).

ryc.58
Ryc. 58. Przekrój przez wał grodziska

Stwierdzono, że ludność dla wzmocnienia systemu obronnego wykopała przed wałem fosę szeroką na 9 metrów i głęboką 2 metry. Na dno tej fosy wrzucono kamienie. Wał a więc i cały gród został usytuowany na osadzie nieobronnej ludności kultury łużyckiej. Zachowanym śladem tej osady w wykopie wału była warstwa ziemi o grubości 80 cm nasyconej licznymi ułamkami ceramiki. Nad tą warstwą występowały dopiero pozostałości wału z okresu wczesnośredniowiecznego w postaci ziemi z resztkami konstrukcji drewnianej. Zachowany wał miał wysokość 230 cm. Niestety belki zachowane były fragmentarycznie, w małej ilości i nie tworzyły określonego układu, który mógłby nam wskazać rodzaj konstrukcji wału. Część zachowanego drewna była zbutwiała lub zwęglona. Szczyt wału pokryty był przeszło metrową warstwą gliny. W górnej części wału odkryto też warstwę kamieni, która w jednym miejscu dodatkowo wzmacniała wał. Gródek ten wstępnie datowany na IX wiek naszej ery został zniszczony i spalony, jak na to wskazują zwęglone konstrukcje drewniane wału.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s