Wymiana handlowa

Zamożność mieszkańców grodu sprzyjała ożywionej wymianie towarowej. Jak już stwierdziliśmy, liczne zajęcia o charakterze produkcyjnym dostarczały różnorodnych, atrakcyjnych wytworów, które chętnie wymieniano. Szczególnie wyroby odlewnicze z brązu jaki bursztynowe były tymi towarami, za pomocą których można było nabyć inne. Niewątpliwie jednak do powszechniejszych i cennych towarów oferowanych do sprzedaży należały skóry, futra i miód. We wczesnej epoce żelaza jak i w czasach późniejszych bursztyn był powszechnym artykułem wymiennym. Właśnie teren dzisiejszej Wielkopolski pośredniczył w wymianie między Pomorzem Wschodnim a krajami południowymi, w których popyt na bursztyn do produkcji ozdób oraz inne wytwory północy był bardzo duży. Posiadanie przez mieszkańców grodu bursztynu w postaci surowca lub gotowych paciorków i naszyjników umożliwiało wymianę na ozdoby pochodzące z dalekich ziem. Do takich ozdób można zaliczyć brązowy wisiorek zwierzęcia (ryc. 51) sprowadzony aż z Italii. Do częstych towarów, chętnie nabywanych przez mieszkańców, należały naszyjniki ze szklanych paciorków. Stanowiły one artykuł licznie występujący zresztą na terenie Wielkopolski, gdzie samych paciorków znaleziono ponad dwa tysiące sztuk. Skąd te paciorki dostały się w ręce kobiet? Przyjmowano dawniej, że odbyły one daleką drogę z Egiptu lub Syrii, gdzie istniały ośrodki produkcji szklarskiej. Zwłaszcza w Egipcie wyrabiano duże ilości biżuterii szklanej. Obecnie jednak ze względu na stwierdzenie istnienia produkcji szklarskiej nad Adriatykiem i u Ilirów,uważa się, że właśnie stamtąd dotarły paciorki na nasze ziemie w ramach dalekosiężnego handlu wymiennego. Aby odlewcy i kowale mogli uprawiać swoje rzemiosło musieli otrzymać surowiec brązowy i żelazny z innych krajów. Surowiec brązowy dostarczali kupcy przede wszystkim z Węgier, natomiast żelazo ze Wschodnich Alp. Surowców tych nie znaleźliśmy bezpośrednio w Smuszewie, ale już np. w pobliskim Biskupinie odkryto importowany surowiec żelazny w postaci podłużnych brył zwężających się przy końcach. W ówczesnym handlu, ponieważ nie znano pieniędzy w dzisiejszym znaczeniu tego słowa, wszystkie transakcje odbywały się w drodze wymiany towaru za towar. Istnieją jednak przypuszczenia, że na naszych ziemiach w tych czasach mogły się wyodrębnić pewne przedmioty metalowe, które obok swej funkcji typowo użytkowej mogły przybrać formę ekwiwalentu, a więc stać się tym towarem, do którego porównuje się wartość licznych innych towarów. W tym wypadku niektóre grupy przedmiotów metalowych jak ozdoby i narzędzia, nie zatracając cech zdobniczych i użytkowych, ze względu na swoją dużą wartość mogły spełniać rolę środka płatniczego. Byłyby one zatem formą pieniądza przedmiotowego używanego w handlu wewnętrznym. Być może, obok metali funkcję ekwiwalentu w stosunku do innych towarów, pełniło bydło. Mielibyśmy więc tutaj do czynienia wśród pierwotnego społeczeństwa z początkowym etapem rozwoju form pieniężnych, które z fazy pieniądza przedmiotowego w ciągu wieków przekształciły się w pieniądz o funkcjach zupełnie nam dziś zrozumiałych.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s